16 Ioυνίου 1945 - 16 Ιουνίου 2009. 65 χρόνια μετά.
"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω."
Το παραπάνω τετράστιχο απόσπασμα απο το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος" ίσως να περιγράφει την δράση του Άρη Βελουχιώτη στο πραγματικό μέγεθος της. Αγωνίστηκε για την Ειρήνη και για το Δίκαιο, βγήκε στους δρόμους. Σήκωσε τα όπλα του λαού μας στον ώμο του. Πολέμησε με θάρρος και ανδρεία όμοια με των μεγάλων αγωνιστών της Λευτεριάς μας, των οπλαργηχών του ΄21.
Κάλεσε τον λαό μας σε Αντίσταση ενάντια στον ξένο κατακτητή και τον ντόπιο εκμεταλευτή. Όταν το Κόμμα του, το ηρωικό ΚΚΕ, ολίσθησε προσπάθησε να το επαναφέρει προσφέροντας την δική του αυτοθυσία για λύση. Δεν έκανε βήμα πίσω. Παρέμεινε σταθερός στα ιδανικά του και δολοφονήθηκε υπο μυστηριώδεις συνθήκες.
Το ΚΚΕ τότε έχασε ένα απείθαρχο τέκνο του. Ο λαός όμως έχασε τον αδιαμφησβήτητο αρχηγό του.
Τα όπλα συνεχίζουμε να τα καταθέτουμε στους καιρών μας τις Βάρκιζες. Η αυτοθυσία του όμως παραμένει βαθιά χαραγμένη μέσα στο μυαλό μας. Θα τα σηκώσουμε τα όπλα απο το χώμα Άρη. Στο υποσχόμαστε. Θα ξαναβγούμε στα βουνά. Τα αντάρτικα τραγούδια θα αντηχήσουνε ξανά στους κάμπους και τα λαγκάδια, στις πόλεις και στα χωριά. Και θα είσαι εσύ το πρώτο μας τραγούδι, Άρη. Ο ήχος απο τα ντουφέκια μας κι απο τα πολυβόλα θα σε καλεί στην μάχη. Θα σε χρειαστούμε Άρη. Και ξέρουμε πως θα είσαι εκεί. Γιατί σε έχουμε μέσα μας Άρη. Γι' αυτό ακριβώς και θα νικήσουμε πρωτοκαπετάνιε...
